روز مبارزه با سلاح‏های شیمیایی

montazer

.

روز مبارزه با سلاح‏های شیمیایی و میکروبی

آدم‏ها به جان هم افتاده‏اند. تأملات فلسفه را بهانه می‏کنند برای جنگ؛ پیشرفت‏های علم را اسلحه می‏کنند برای کشتن. خشاب‏ها را پر کرده‏اند برای شلیک کردن و انبارها را پر کرده‏اند از باروت، برای ترساندن آدم‏ها. پیشانی بشر را هدف گرفته‏اند. اگر لازم باشد، مرزها را می‏شکنند، آدم‏ها را هم کنار می‏زنند؛ اخلاق ابرقدرت، همین است دیگر! جان کسی ارزش ندارد؛ مگر اینکه برده‏شان باشد.
زمین را دود گرفته است. فشار دکمه‏ای، برای خشکاندن ریشه‏ها کافی است! خواست ابرقدرت برای میراندن حیات کافی است. چشم‏های هیروشیما هنوز می‏سوزد. خاطره‏اش در ناخودآگاه تاریخ، موج برداشته است. بازماندگان جنگ جهانی دوم در شرق چه به ارث برده‏اند؛ جز دردهای ناشناخته و بیماری‏های مرموز که تکثیر می‏شود.
آسمان ابری است. روزگار، زیر سایه‏های شوم وحشت سپری می‏شود. ترس، تیشه به ریشه شهر می‏زند. امید، کی به دل‏ها برمی‏گردد؟ امنیت، کی به خانه‏ها باز می‏گردد؟
آسایش، کی به مرزها برمی‏گردد؟
چرا باید محیط‏زیستمان آلوده باشد و زیرزمین‏ها که محل تولد گیاهان است، مخفیگاه کلاهک‏های هسته‏ای؟
نفرت، در کوچه پس کوچه‏های جهان زوزه می‏کشد. جز بی‏اعتمادی در بازار دنیا نیست. کشمکش، آغاز شده است...آیا وجدان در وجود کسی نیست؟
آیا انسانیت از این سیاره مهاجرت کرده است؟
چه کسی گفته است در آتش، خشک وتر با هم می‏سوزد؟
چه کسی گفته است هدف، وسیله را توجیه می‏کند؟
آدم‏ها عزیزند؛ آدم‏ها بزرگند. آدم‏ها می‏شود کنار هم بمانند و نگاه‏هایشان خالی از تردید و دودلی باشد.
بیاییم دهکده زندگی‏مان را جارو کنیم!

آه زخمی

اینجا، در سازمان ملل متحد تاول‏هایم، هر روز هزاران اعلامیه جهانی حقوق بشر به نفع دردهای من و تو تصویب می‏شود.
اینجا همه کابوس‏هایم برای محکومیت تنهایی و غربت قیام می‏کنند و همه جلسات، با حضور زخم‏های من و تو برگزار می‏شود.
اینجا سازمان دردهای متحد من و توست. ما در این آسایشگاه، آینده جهان را رقم خواهیم زد؛ جهانی بدون بمب‏های تاول‏زا، جهانی بدون زخم‏های بی‏پایان.
ما اینجا سازمان ملل را با زخم‏هایمان خریده‏ایم.
هم‏آوای زخم‏هایم که از بس با صدای گرفته صدایم زدی، گویی هیچ‏وقت بلند حرف نزده‏ای، گویی شیمیایی مادرزادی!
هم‏آوای زخمی‏ام که بازدم آه زخمی‏ات، خون است. با صدای گرفته فریاد بزن؛ صدای خسته‏ات رساتر از اعلامیه جهانی حقوق بشر است و رساتر از غرش راکت‏ها و موشک‏ها.
ار روی صندلی چرخ‏دارت پرواز کن، از مرزهای بسته بگذر! فریاد بزن زخمت را، فریاد بزن آرزوهای بر باد رفته‏ات را! فریاد تو رساست؛ رساتر از نعره مستانه سربازان وحشی تمدن میکروبی.
فریاد بزن! بگو که از بوی سیب سبز، حذر باید کرد! بگو تا بشناسند، بگو تا بدانند همه کارخانه‏های امریکایی و اروپایی که گاز خردل می‏سازند! بگو بوی هیروشیما هنوز از کردستان عراق می‏آید!
فریاد بزن تا گلوی خسته‏ات خسته‏تر نشده! فریاد بزن؛ تو مؤذن گُردان ما بودی؛ بگو که صدایت با آواز پرندگان مهاجر هم‏آوا بود! بگو که بلبل‏ها به ستایش دعای توسل خواندنت می‏آمدند!
بگو، غزل خاموش آسایشگاه! بگو مؤذن نماز آخر تنهایی‏ام؛ فریاد بزن!

منابع :اشارات